| |
| Εντυπώσεις από την εκδρομή στο Τσουχούρ της Καππαδικίας. |
| |
|
| Από την Καλλιόπη Αλιβάνογλου - Παπάγγελου |
| |
| Πολλές και έντονες ήταν οι συγκινήσεις από την εκδρομή που διοργάνωσε το τουριστικό πρακτορείο της πόλης μας: «Ο Μέγας Αλέξανδρος», στην Καππαδοκία από τις 5 -12 Απριλίου 2010. Ήταν μια προσκυνηματική εκδρομή στα πάτρια εδάφη, τη γη των Διγενήδων, τη γη που περπάτησαν 70 και πλέον άγιοι, τη γη των παππούδων μας, τη γη της μητέρας μας Καππαδοκίας.
Τη γη που ούτε οι ορδές των βαρβάρων που πέρασαν και άφησαν στο διάβα τους στάχτες και συντρίμμια, ούτε η σκλαβιά, ούτε η απαγόρευση της γλώσσας, ούτε οι βανδαλισμοί, ούτε η λύσσα των αντίχριστων, κατόρθωσαν να κάμψουν την ελληνικότητα, την ορθοδοξία, τον πολιτισμό και την ποιότητα των Καππαδόκων κατοίκων της.
Ένας τόπος όπου όλα σ' αυτόν έχουν μνήμη και δική τους πνευματική φωνή, ξεκινώντας από το υπέρλαμπρο γεωλογικό φαινόμενο με τους αναρίθμητους κωνοειδείς βράχους σε παράξενα και αλλόκοτα σχήματα, πυραμίδων, σπαθιών, βράχων με πέτρινα μυτερά σαν μάγισσας καπέλα στο κεφάλι και καταλήγοντας στα λαξεμένα από το υπομονετικό ανθρώπινο χέρι, σπίτια, εκκλησίες, ασκηταριά. Η Καππαδοκία είναι μια από τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής που έχει λαξεύσει την ιστορία της πάνω στην πέτρα. Είναι ένας κόσμος εξωπραγματικός που τον σμίλεψε η διάβρωση, οι βροχές και τα υπόγεια νερά, αρχίζοντας πριν από 3500 χρόνια και συνεχίζοντας ακόμη. Η επίσκεψη στο Τσουχούρ (Οσβατάν), την ιδιαίτερη πατρίδα των παππούδων μας, μετά από 86 χρόνια, ήταν ιδιαίτερα συγκινητική. Οι πρώην συγχωριανοί μας ήταν εξαιρετικά εγκάρδιοι, φιλόξενοι, περιποιητικοί. Μας κρατήσανε με το ζόρι ένα βράδυ στο χωριό, λέγοντας πως το να τους επισκεφτούμε σαν μουσαφίρηδες ήταν δικό μας θέμα αλλά το να μας επιτρέψουν να φύγουμε είναι δικό τους θέμα. |
| |
| Πράγματι κοιμηθήκαμε εκεί και αποζημιωθήκαμε. Προσκυνήσαμε τις μεγαλοπρεπείς εκκλησίες, στο Τασλίκ, το Ρουμ καβάκ, το Ταλάς, στην Καισάρεια, το Ανδρονίκι τον Άγιο Στέφανο. Κλάψαμε και συγκινηθήκαμε, για την εγκατάλειψη και την ερήμωση, από το χρόνο και από το χέρι των ανθρώπων.
Στην Μουταλάσκη τις «Βερσαλλίες της Καππαδοκίας» και χωριό του Α. Ωνάση, θαυμάσαμε την εκκλησία της Παναγίας Καπουτσή που διατηρείτε θαυμάσια. Σήμερα είναι τζαμί με τους τρις πολυελαίους που είχε και σαν χριστιανικός ναός και μια τοιχογραφία της Παναγιάς, γιατί το Κοράνιο παραδέχεται τον Χριστό και το Μωυσή σαν προφήτες και την Παναγία σαν μητέρα του προφήτη.
Το διώροφο σπίτι του παπά συγκοινωνούσε με την εκκλησία με τούνελ. Επίσης στο Αγιρνάς, θαυμάσαμε το τριώροφο υπόγειο και υπέργειο σπίτι του μεγαλύτερου αρχιτέκτονα Καππαδόκη Μ. Σινάν με 500 κτίσματα στην οικουμένη. Το τζαμί στα Τρίκαλα είναι δικό του έργο. Το βράδυ στο Τσουχούρ, ήρθαν και άλλοι γείτονες και αφού μας ευχαρίστησαν που τους τιμάμε, που δεν τους ξεχνάμε και τους επισκεπτόμαστε συχνά, μας διηγήθηκαν διάφορες ιστορίες και γεγονότα που θυμόταν από τους παππούδες μας. Τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου ντυμένα με τις παραδοσιακές φορεσιές τους, μας υποδέχτηκαν καλόκαρδα και χόρεψαν για μας. Μάλιστα ο δάσκαλος Ερτζιάν είπε πως τα παιδιά αυτά θα θυμούνται για 50 και πλέον χρόνια ότι επισκέφτηκαν το Τσουχούρ οι απόγονοι των Ελλήνων που αναγκάστηκαν να φύγουν πριν λίγα χρόνια από τις προαιώνιες εστίες τους. Μας παρότρυνε δε να προωθούμε τα νέα παιδιά να επισκέπτονται το Τσουχούρ και την Καππαδοκία και να βλέπουν πόσο μεγαλούργησαν οι πρόγονοί τους και να θαυμάζουν τα ζωντανά μνημεία που άφησαν πίσω τους. Ο ίδιος δάσκαλος έχει γράψει τρία βιβλία για την ιστορία και τα έθιμα του Τσουχούρ. Στο πρώτο του βιβλίο έχει βάλει στο εξώφυλλο το καμπαναριό του Αγίου Νικολάου, ενώ στο τρίτο βιβλίο του παρουσιάζει στο εξώφυλλο την πορεία μιας ομάδας Ελλήνων προς την αιχμαλωσία και έχει για τίτλο σαν να ζητάει συγγνώμη: «Εμείς δεν το θέλαμε αυτό». Μας είπαν ακόμη πως φεύγοντας οι παππούδες μας πήραν και την καλή τους αύρα. Τα χωράφια δεν κάρπισαν τη χρονιά εκείνη, τα βατράχια δεν κόαξαν, τα σκυλιά τρία μερόνυχτα ούρλιαζαν θλιμμένα έξω από τις πόρτες των χριστιανών. Μας έδειξαν τον τόπο από όπου ξεκίνησαν οι πρόγονοί μας την μαρτυρική και οδυνηρή πορεία τους και μας είπαν πως ότι οι Τούρκοι έκλαιγαν πιο πολύ και από τους χριστιανούς. Μάλιστα δε η Ζεχρά μια Τουρκάλα φώναξε σπαράζοντας: « Η Δευτέρα παρουσία γίνεται σήμερα εδώ. Καλύτερα να πεθαίναμε παρά να χωρίζαμε, ήμασταν αδέλφια από το ίδιο χώμα». Η αλήθεια είναι πως οι παππούδες μας είχαν κάποια κρυφή ελπίδα ότι στην Ελλάδα η ζωή θα ήταν καλύτερα. Πού να ήξεραν πως τους περίμενε εδώ ο χάρος με υψωμένο το δρεπάνι του. Πέθαιναν κάθε μέρα δύο-δύο. |
| |
| Ας παρακολουθήσουμε τι λέει ο Άλκης Ράπτης για αυτούς. «Αντιμετώπισαν την καταφρόνια και την καταπίεση εκείνοι που προτίμησαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τα χωράφια τους και όλα τα καλά τους και να έρθουν εδώ μ' ένα μπογαλάκι, δηλώνοντας χριστιανοί. Αντί να τους υποδεχτούμε σαν ήρωες, τους ρίξαμε τότε στα έλη και τους πετρότοπους για να αποδεκατιστούν. Δείγμα συγνώμης και αναγνώρισης του πληρωμένου με αίμα πατριωτισμού τους και του παραγκωνισμένου αλλά ακόμα ζωντανού πολιτισμού του». Ας είναι όμως! Όπως στο χωνευτήριο δοκιμάζεται ο χρυσός έτσι και οι πρόγονοί μας, αγωνίστηκαν με θεούς και δαίμονες, κατόρθωσαν να επιβιώσουν, να προοδεύσουν και να διαφυλάξουν, να διασώσουν και να διαδώσουν την ελληνορθόδοξη παράδοση και κουλτούρα τους. Οι σημερινοί Τσουχουριώτες μας είπαν ακόμα ότι όταν επισκέφτηκε μετά 50 χρόνια το Τσουχούρ ο Κυριάκος Παναγιωτίδης, τον ανέβασαν πάνω σε μια πέτρα και πέρασαν όλοι οι χωριανοί να τον χαιρετίσουν. Ένας χότζας μάλιστα 90 ετών, τον συνεχάρει που τους επισκέφτηκε και είπε απευθυνόμενος προς όλους, πως πραγματικός προσκυνητής δεν είναι αυτός που επισκέπτεται τα Ιεροσόλυμα ή τη Μέκκα, αλλά αυτός που επισκέπτεται την πατρίδα του και όποιος δεν αγαπάει την πατρίδα του δεν μπορεί να αγαπήσει τίποτα. Παραθέτω δίπλα ένα απόσπασμα από το βραβευμένο μου βιβλίο: «Το ταξίδι που δεν έγινε » και αναφέρεται στον ξεριζωμό.
Η Πανελλήνια Ένωση Καππαδοκικών Σωματείων θα πραγματοποιήσει προσκυνηματική εκδρομή στην Καππαδοκία από τις 24-29 Ιουνίου 2010 με πτήση τσάρτερ, με σκοπό την οργάνωση ενός παγκοσμίου συνεδρίου για την Καππαδοκία, τη συλλειτουργία τριών πατριαρχών, του οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και τη βράβευση αυτού, του Πατριάρχου Αλεξανδρείας και του Πατριάρχη Μόσχας. Όποιος επιθυμεί να συμμετάσχει, να δηλώσει συμμετοχή στην Κ. Αλιβάνογλου. |
| |
| ΕΙΚΟΝΕΣ |
| |
Στον καταστραμμένο νερόμυλο των Αδελφών Τουγουντζόγλου στο Τσουχούρ
|
Ο ναός του Αγίου Νικολάου στην Καισάρεια
|
Ιερός Ναός Παναγίας Καπουτσή στη Μουταλάσκη (τις Βερσαλίες της Καππαδοκίας και χωριό του Α. Ωνάση).
|
Γεύμα σε σουφρά στο Τσουχούρ, στο σπίτι του Ινξάν Κοσέογλου
|
| |
|
|
|
Απόσπασμα από το βιβλίο "Το ταξίδι που δεν έγινε"
|
Το καμπαναριό του Αγίου Νικολάου που ανακαίνισε ο Τάσος Παναγιωτίδης εις μνήμη των γονέων του
|
|
|
|
